Op een beweegbaar plateau zijn een aantal banken geplaatst, om je heen is alles zwart en recht voor je een projectiescherm. Iedereen is binnen en de voorstelling kan beginnen. Even is het wat onwennigheid, de vloer past zich aan, de banken verschuiven wat, de achterste ij verheft zich boven de anderen en op het doek verschijnen filmbeelden over het leven in Holland. Je zweeft boven het landschap uit met flarden van het wolkendek zweven aan je voorbij. In vogelvlucht zie je de omgeving tot je in duikvlucht naar beneden gaat, het film doek opent zich en gedetailleerd zie je de verschillende akkers aan je oog voorbijgaan. De avond valt en kleurt de lucht rood, het doek valt en de film gaat weer verder. De stad gaat aan je voorbij de laat het interieur van een kapiteinwoning zien. Steeds weer een ander uitgewerkt thema. Dan stopt het beeld en verstomt het geluid, het wordt lichter en de banken staan weer keurig op een rij, overal hoor je enthousiaste reacties. De voorstelling is voorbij en de zaal stroomt weer leeg.
In het hoofdgebouw zijn nog wat tentoonstellingen over klederdracht en oude winkelinrichtingen. In een filmpje een blinde sigarenman, ik herken het beeld van de sigarenwinkel in Emmeloord waar vader zijn sigaren kocht bij de Boer, de kassa-la open en op de tast het wisselgeld terug geven.
We lopen ook het park in. Er is duidelijk meer leven dan 35 jaar terug. De rosmolen draait en de molenaar schraapt steeds de molenstenen schoon. Er wordt gewerkt. We gaan op de geur af en lopen een boerderij binnen, in de keuken onder een geweldig grote schouw pruttelt een pannetje griesmeel op het fornuis. We flitsen door de tijd en brengen een bezoekje aan de Molukse barak. Een telefoongesprek "af luisteren" en wijzend naar het kastje van Stienissen.... "pappa wat is dat voor een kastje...". Stiennissen had achter in de roomse kerk een "winkeltje" met snoepgoed en verkocht dit, naast sigaren en sigaretten, ook aan huis. Ze woonden ook in Espel aan de Bredehof en wij gingen daar altijd telefoneren. Niet iedereen had een telefoontoestel. Liever daar dan bij andere buren die, naast dat ze hun oor flink te luister legden, altijd een ruime ongeveer tijd aangaven, doe maar....... Ook bij ons thuis telde elk dubbeltje.
We lopen huis in en uit en komen in de Zaanse buurt. Kopen luxe broodjes bij de warme bakker en doen een rondje op de fiets. Dat valt niet mee, probeer het stuur maar eens bij de draaien terwijl je het wiel tussen je benen houd.
Met de tram rijden we naar het noorden van Nederland. De Groninger boerderij is vergelijkbaar met het ouderlijk huis van Greta. "..... en hier speelden we dan" Jojanneke en Ard kijken de ogen uit in die grote schuur. "..... hier een hut, onder die transporteur". Een rijtje van 4 arbeiderswoningen zijn steeds nieuwer ingericht. In het laatste huis huis herkennen we de biezen matten op de vloer en vooral de Bruynzeelkeuken die bij ons in de Fabiushof al heel gauw vervangen werd en op de stort belandde. We nemen een kijkje in het kruisgebouw. Ard gaat stiekum op de weegschaal staan... "oh wat ben je zwaar geworden..." klinkt de forse stem van de wijkzuster.
Het loopt tegen sluitingtijd en op weg naar de uitgang kijken we nog even bij Gerrit Rietveld naar binnen. Het doe-meer-met-minder vakantiehuisje. Zo leer je op een mooie zomerdag weer heel wat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten