Met een stokbrood in de hand.....

..... kom je door het frankenland. Maar kom er eerst maar eens in, dat wil nog wel eens flink tegenvallen. We waren Lille nog niet uit en, ho stop, daar staan we dan. Gelukkig hadden we een heleboel mensen om ons heen met dezelfde handicap... ha we rijden weee...... nee staan ook al weer stil. Uur na uur verstrijkt terwijl we soms een stukje rijden.


Inmiddels hebben we begrepen dat de snelweg afgezet is i.v.m. protesten tegen de hoge brandstofprijzen. Tergend langzaam komen we bij de afrit en kunnen eindelijk van de weg af. In een lange stoet gaat het richting dorp en volgend dorp daarna verwaaierd het lange lint van auto's. Daarna verloop de reis voorspoedig en komen we om 19.15 uur op de camping in Martragny aan. Terwijl Greta en ik ons buigen over de bouw van ons lappen kasteel wordt in het vouwpaleis achter ons door Ineke een vorstelijk maal bereid. Je zit op een kasteelcamping of niet. Heerlijk om zo aan de slag te kunnen en na een tijdje staat hij dan.


In de komende week hebben we een flink aantal uitstapjes gemaakt waarbij de herinneringen aan DDay wel in de meerderheid waren. De Amerikaanse begraafplaats bij Omahabeach,


de Duitse begraafplaats bij La Cambe, een sobere plaats met ruim 20.000 graven,


en de bioscoop van Arromanche waren indrukwekkend. De bioscoop kende geen stoelen maar een aantal leun/zit hekjes. De bedoeling is om steeds van plaats te wisselen.


In St. Marie Eglise hangt John Steele nog steeds aan de toren.


Als Klaas en Ineke weer naar Nederland breken wij ook op en rijden naar Bretagne. Vlak bij Carnac ligt het gehucht Le Moustoir waar we op de camping een plaatsje vinden.

De tweede week ademde een heel andere sfeer, de plaats was anders en ook de omving is anders. Vanonder de luifel hadden we een heel veld voor ons.


In deze buurt met toeristische plaatsjes is het voornamelijk "strandleven".


Vlakbij de camping en wat verder weg komen we menhirs tegen. Het veld dat bij de camping ligt, is van een hekwerk voorzien, waarschijnlijk is men van mening dat ze weg lopen, en strekt zich uit over een lengte van 4 kilometer. Als we later in de week wat rond rijden komen we bij Erdevan nog een veld tegen waar je doorheen kunt lopen. Immens grote stenen, een geweldige klus om die op elkaar te plaatsen.


Allemaal handwerk zoals we bij de tent lezen in het boek van Ildefonso Falcones waarin Arnau opgroeit op in de bruisende binnenstad van Barcelona, waar een kathedraal in aanbouw is: de Santa María del Mar. Samen met zijn boezemvriendje Joan werkt hij mee. Naast de uitstapjes wordt dit boek door alle drie verslonden.


Verder is het zwembad door de kinderen druk bezocht, alleen of met vrienden van de camping.