roblemen mee. De auto is in korte termijn volgepakt en vol goede moet lopen we naar de uitgang om de auto buiten het hek op de parkeerplaats te zetten. De route gaat langs kleine glooiende akkers. Hier en daar in de verte een wandelaar of jogger. Een veld met opgeschoten asperges, graan, bieten, courgettes. Steeds weer een ander blikveld.
Heerlijk, even kijken aan een ven. We zijn op weg naar de koffie, volgens de kaart moet er wat zijn. Als we het dorp bijna door zijn zien we plots de reclame voor een biermerk. We stappen naar binnen en informeren of ze al open zijn, het ziet er verlaten uit en de waardin is nog druk aan het schoonmaken.
We kunnen koffie krijgen maar het was gisteravond nogal laat geworden met een verjaardagsfeestje. En dan komt ze aan met het blad, zes koppen met bruine bakjes op de kopjes. Als we nieuwsgierig het dekseltje oplichten zien we het schone water nog boven het filterzakje met koffie staan en langzaam druppelt de koffie in de kop. Verser kan haast niet. Als ze de vlaaipunten brengt vraagt ze of we de laatste wijzigingen ook al hebben. Ja we hebben wel wat maar ze heeft nog een kaartje.
Na een wat nadere studie blijkt de route niet meer in Limbrecht te komen. We moeten dus ergens van de route afwijken om zo door te steken naar ons eindpunt. Het gaat nu over smalle paadjes waardoor we achterelkaar moeten lopen.
Een flink eind achter ons loopt een groepje dames in ons voetspoor. Opvallend zijn de stukken bos waar de varens haast manshoog zijn. Dan zijn we op het punt gekomen waar we van de route af moeten wijken. We pakken de kaart er nog eens bij en vergelijken die met het boekje.
Het groepje dames komt er ook bij staan. Route wijziging? Nee niet gehad. Maar goed dat we nog niet verder waren gegaan want ze volgden ons blindelings. De nieuwe routekaart aan de dames gegeven om bij het eindpunt te komen en wij zijn op ons eindpunt aan gegaan. In Nieuwstad komen we bij het huis van Zef de kluizenaar. Op een kruispunt en van onder tot boven met handgesneden houten borden behangen. 
Halverwege de weg ligt een grote bult met zand en houd de weg op. Van links naar rechts schieten de auto's op de nieuwe weg voorbij. Het lokt ons niet er aan om een omweg te maken dus besluiten we de weg over te steken. Eenmaal overgestoken kunnen we de weg weer volgen totdat de rode vlag uithangt. Een bordje dat de weg is afgesloten, gevaar! schietterrein. 
We overleggen wat we doen en besluiten om toch door te lopen. Zo'n vaart zal het ook wel niet lopen bovendien komt er van de andere kant ook een wandelaar aan. Bij het eind aangekomen is er een rood-wit lint over de weg gespannen. Daarachter blijkt dus het schietterrein te liggen. Een klein bordje wijst naar rechts en door de bomen door ziet we dat we daar midden tussen een groep mensen uitkomen op de hoek van een sportveld. Tegen het schietterrein een aantal hoge masten. Ze kwamen ons bekend voor wat onderweg zagen we ook al eens staan maar wat voor functie ze hadden mocht Joost weten. Wij niet. Iets naar rechts een wat lagere stelling en een stoel met een geweldig groot geweer. Op onze vraag wat dit eigenlijk was kregen we van één van de leden uitgebreid uitleg over het geweer en..... de schutterij. Een eeuwenoude Limburgse traditie. Ze moeten uit een mast van plm 16 meter hoog 3 balletjes schieten en op een andere mast en blok hout. De schutter op de foto is blijkbaar een gast want van alle kanten wordt hij of zijn buks recht gezet dan wel van houding veranderd. Even later zijn we zijn er getuige van dat één van de schutters (v) de drie balletjes uit de mast schiet. Het doet haar goed.
We lopen weer verder, voorbij het kasteel linksaf en na een honderd meter staat de auto. Met een goed gevoel over deze dag rijden we via de camping weer op Dalfsen aan, nog één keer naar het zuiden en het Pieterpad zit erop.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten