Alle stammetjes even lang

Het is zeven uur als de wekker gaat. Tijd om op te staan. Mijn kamergenoot begint te mopperen over de gasten die 's morgens met veel rumoer om 5:15 uur het hotel binnen kwamen, en voor de nodige overlast zorgden. We schuiven even later aan de ontbijttafel en laten het ons goed smaken. Na het eten werpen we een blik in de snoepautomaat en kijken geamuseerd naar de vindingrijkheid van de hotel eigenaar.
We bevoorraden ons nog even bij de C1000 en lopen de stad uit. Het wordt een mooie dag, de blauwe lucht schemert hier en daar wat door de ochtendmist heen die in dunne vlagen over het landschap ligt. Daarna schijnt de zon volop.
Ook hier verbazen we ons weer over de stormschade en moeten ook nu weer flink klimmen. Na Tegelen horen en zien we de Lumberjack aan het werk. Nee, geen broodje (http://www.brood.net/default.asp?pid=recept&rid=11) maar een forse bosbouw machine die in "no time" de takken verwijderd en vervolgens de boom in mootjes van ongeveer een meter zaagt. Geweldig die kracht die van zo'n machine uitgaat. We blijven een poosje kijken. Verderop staat een oplegger vol met die stammetjes. Misschien wel voor de papierindustrie.
Onderweg komen we diverse houtbulten tegen die natuurlijk ook beklommen moeten worden.
We verlaten Nederland en lopen langs de andere kant van de grenspaaltjes. Moeten ook weer klimmen en lopen langs de kam van een afgrond. We bereiken het café aan de grens. In de tijd van de Franken kwamen de vrije mannen hier samen om recht te spreken en te beslissen over leven of dood van een beschuldigde. Een veroordeelde werd tegen de Witte Steen gestoten met de woorden: je wordt tegen de Witte Steen gestoten, je keert niet meer terug naar huis en haard. Na de koffie met vlaai gaan we verder en lopen door het grensgebied links Duitsland met grote bossen en rechts Nederland met akkers, hoge ruggen voor de aspergeteeld of velden met prei. We lopen al "zigzaggend" door het bos en stoppen iets voor Swalmen.