Wat ben jij een grote meneer

We laten het ontbijt ons goed smaken. De laatste spullen even halen en dan betalen. Als eerste lopen we even naar de Spar om proviant voor deze dag in te slaan. Dan naar het pontje om de Maas over te steken.
We lopen door de uiterwaarden van de Maas, zien tussen de bomen de radarmast en de stuurhut van een vrachtschip. Daar ligt de Maas dus. Betrekkelijk laag gaat een vliegtuig omhoog. Opgestegen van Maastricht? Aan de andere kant van Vierlingsbeek staat de molen. Een betrekkelijk nieuwe ijzeren constructie. De oude is tijdens de oorlog vernield. Het pad gaat verder en is soms smal tussen een geploegde boerenakker en een afscheiding van struiken. We drinken een kopje koffie aan de straat bij een ex-overijsselse. Waar wij vandaan kwamen? Dalfsen.... oh daar ken ik nog een juffrouw vertelde ze. Ja wij ook, vast niet dezelfde die wij kennen. Het gaat verder en we staan letterlijk en figuurlijk stil bij een oorlogsmonument van marmer en roestige stalen balken.
Verderop als we langs het spoor lopen zien we een prachtige Calliteara pudibunda Linnaeus lopen. Zo leer je nog eens wat op het internet, wij hadden het gewoon over een gele rups. Twee tel later suist er de gele rups van moeder Spoor langs ons heen. De jeugd in de groep laat zien dat ze altijd nog als paal in dienst kunnen treden.
We betreden nu het bijzondere bos. Bijzonder omdat het een particulier bos is en wat niet te vergelijken is met de bossen van SBS. We moeten alle moeite doen op de (10?) verschillen te zoeken. En dan ontmoeten we Folyanne en Alie op. Toevallig op dezelfde dag hetzelfde traject gepland. ik hoorde het een paar dagen voor we gingen lopen. Zij liepen de route in tegenovergestelde richting. Achter hen aan een grote groep schoolkinderen die met een speurtoch bezig zijn. Of wij ook die meneer gezien hadden? Nee, niets bijzonders opgemerkt. Eén van de kinderen, ze is half zo groot als Henk, kijkt eens omhoog "Wat ben jij een grote meneer". Schitterend zo spontaan. We staan er vaak niet bij stil hoe groot kinderen de volwassenen ervaren. Kijk zelf eens naar een object van 3 meter..... Op een open plek in het bos rusten we even bij een kapelletje uit 1641. Er hangt een sereene sfeer. We lopen weer door. Onderweg komen we weer beekjes tegen, steeds even helder. We genieten met volle teugen. We lopen het bos uit, oh daar is het. Ik had opdracht gekregen om een foto van de Afrikaantjes te maken. Nee niet omdat ze het een leuk bloempje, maar zo'n groot veld kom je nooit tegen. De zon schijnt flink op onze koppen. Nee, het dooit aardig! Het eindpunt nadert en we staan nog een even stil want de vermoeidheid begint toch toe te slaan. Ik heb wel 5 euro over voor een emmer water verzucht ik. Meteen is Erik weg en komt even later met een emmer ijs(!)koud water terug. Dat geeft tenminste wat verkoeling.
Eindelijk is het er dan toch, het eindpunt! Daar staat een grote groep dames die ook de route er op hadden zitten. Dan ben je ook alle moeite weer vergeten. We stappen in de auto en gaan op huis aan.