Ach... het blijft toch in de familie!

Vrijdagmorgen, kwart over acht vaders moeder en kinderen, een grote drukte op de parkeerplaats. Afscheidszoenen worden uitgewisseld, wereldreizigers?? Nee hoor we gaan weer Pieterpad lopen maar nu twee dagen achter elkaar. Daar gaan we, uitgezwaaid door vrouwen en kinderen. We moeten eerst in Milligen a.d. Rijn de auto van Ferdy ophalen. Dan rijden we die naar Afferden, het eindpunt van deze dag. We laten één auto staan en gaan met de andere naar Groesbeek. Daar moeten we nu starten. Ferdy heeft gisteren een route ingehaald en staat al op ons te wachten.
Na enige tijd lopen worden de lang broeken verwisseld voor de korte want het wordt lekker warm. We lopen door een prachtig heuvelachtig bos met steile afgronden. Onderweg zien we tamme kastanjes liggen en het zakmes komt uit de broekzak. We pellen de bruine schil weg en snijden hem doormidden. Nee, we houden niet van rupsjes. Verderop vragen we ons af hoe die rulle stroken grond aan weerszijden van het pad ontstaan zijn. Zou dat het werk van wilde zwijnen zijn? Er is niemand die antwoord geeft. Midden in het bos ligt een prachtig helder meertje.
Inmiddels zijn we bij een restaurantje aangekomen en drinken een kopje koffie. Daar lopen we verder over een verhard pad met links het Reichswald, een bos op duits grondgebied waar nog edelherten leven. We komen Gennep binnen over de Niersbrug. Prachtig helder water stroomt onder ons langs.
Monumenten herinneren aan de oorlog van 40-45. Langs het historische gemeentehuis de winkelstraat in waar in een etalage oude foto's en gebruiksvoorwerpen uit de oorlog liggen. Het dorp uit. Verder zien we de resultaten van een bosbrand. Zwarte en verkoolde stammen. Hoe snel zal het vuur om zich heenslaan, droogte en hars. We lopen weer verder tussen akkers door over een zandpad, een groot heidegebied waar grote grazers de hei beheersen. Dan komen we in Afferden het eindpunt. Onze opper-Pieter heeft een hotelletje geregeld en al snel na onze binnenkomst spoelt het water de bezwete lijven schoon. In het restaurant is inmiddels een tafel voor 6 man gedekt. We laten het eten ons goed smaken en besluiten om straks nog de auto's te wisselen.
Als we terugkomen is het hotel al gesloten. De drang naar een borrel beweegt ons om de Dorpsstraat op te zoeken. We zien een snackbar en stappen naar binnen. De friteur vraagt wat hij voor ons kan doen. "Ja we willen eigenlijk nog wat drinken" of er misschien ook nog een café in het dorp is? Jawel, dat blijkt een honderd meter verderop te zijn. We verontschuldigen ons dat we niets gekocht hebben waarop de man begint te lachten. Dat geeft niets, het blijft toch in de familie. Schitterend toch, lachend verlaten we de snackbar op zoek naar het café. Dat is vlot gevonden en we treden het etablisiment binnen. Genietend van een drankje verbazen we ons over de ongedwongen sfeer die daar hangt. Niks geen poespas of stoer gedoe.
De deur slaan we achter ons dicht. Bezoekers van buiten worden door de jonderen uit het dorp aangesproken op hun gedrag en wij lopen weer op het hotel aan.