Gaan we nog wat actie krijgen . . . . ?

Deze vraag stelde ik aan Wim toen we een afspraak maakten om weer in Frankrijk te gaan klussen. Donderdag rond zessen vertrokken we uit Zeeland. Het uurtje extra van de zomertijd is heerlijk. Lekker lang licht. Vlak voor de grens in Luxemburg drinken we op de parkeerplaats even een kop koffie en gaan weer verder. Als we even later bij de Franse grens komen blijkt dat men met een rigoureuze opruimactie bezig is. De oude douanekantoortjes die aan beide kanten van de weg stonden worden verwijderd. Zo tegen half twaalf rijden we Coiffy le Bas binnen. Als de auto uitgepakt is gaan we er eens goed voor zitten met een glas wijn en een zak nootjes. De nootjes maken we op maar we bewaren nog wat wijn voor slechtere tijden. De volgende morgen wachten we op de bakker. Maar zo vroeg als anders is ze niet meer. Eerst maar eens een rondje door de tuin. Het gras, dat welig tiert, staat inmiddels vol pinksterbloemen en de kersen- en pruimenboom zit dik in de bloesem. Dan horen we de bakker aankomen. Wim gaat achter het pain aan en ik volg hem. We groeten onze Nederlandse buurvrouw en nodigen haar uit voor de koffie.  Na het ontbijt gaan we aan de slag om de hoop eierkolen die in de hoek van de stal liggen verplaatsbaar op te ruimen. Uit Nederland zijn drie kliko's meegekomen. Nadat de sloten uitgeboord zijn scheppen we de kolen over.

Het huis ruikt inmiddels naar koffie en even later zijn de buren er ook. Vooral de authentieke uitstraling worden valt in de smaak. Even later komen de oude foto's van het dorp op tafel. Na het bezoek gaan we verder met de kolen. Uit de vloer komen een aantal half vergane balken. Ze gaan regelrecht naar de brandstapel toe.

Maar eens kijken of dat vanavond wil fikken. Na de middagboterham gaan we naar de Bourbonne les Bains. Even naar de supermarkt, de bouwmarkt en benzine voor de zitmaaier halen. Bij de bouwmarkt krijgt Wim zonder problemen eindelijk zijn klantenkaart in handen. Om onduidelijke redenen werd die steeds door een bepaalde medewerkster geweigerd. We rijden nog even rond door de streek. Weer "thuis" ga ik uitgebreid de tuin door met de zitmaaier terwijl Wim een reparatie aan de schuurdeur uitvoert. Als alles achter de rug is en weer opgeruimd gaan we eten. Inmiddels is het donker. Na een kop koffie ontsteken we de brandstapel. En passant gaan er nog een paar zakken huisvuil in vlammen op. We schenken een borrel in en genieten van de rust en de heerlijke avond. Er wordt afgesloten en we gaan ter ruste.

Na een nachtje heerlijk slapen staan we op en schuiven het tweede stokbrood de oven in om het weer op te piepen, heerlijk vers komt het brood er weer uit. Ik ga na het eten een zeef maken om het grove vuil uit de stookplaats te zeven terwijl Wim de zitmaaier schoonmaakt en de messen slijpt. De volgende actie is om, na de watermeter, een nieuwe kraan te plaatsen. Tijdens de winter is er een royale hoeveelheid water weggelekt. Het is even zoeken naar een knelkoppeling met de juiste maat. De Europese eenheid is nog niet toegepast op de maten van de koperen leidingen. Helaas moeten we daarvoor naar de bouwmarkt. Ondertussen maak ik de stookbult vlak en verdeel de grond over de grootste gaten in het gazon.

Als Wim terug is met de benodigde koppelingen wordt de leiding doorgesneden. Maar dan slaat het noodlot toe. De met de Franse slag bevestigde watermeter breekt los aan de gemeentekant en het water spuit de kelder in. Gelukkig komt de hulp gauw opdagen en sluit de voormalig burgemeester de toevoer naar de woning af. Nu de druk van de ketel is kan er rustig uitgelegd worden wat de problemen waren en wordt de situatie uitgebreid door diverse personen bekeken. Maandag kan de plombier langskomen. Het loopt inmiddels tegen vijven en we pakken onze spullen bij elkaar. Volgens planning rijden we om zes uur het dorp uit, op weg naar Nederland.