De familie Nooitgenoeg

Vandaag wees Greta mij op een struikje in de tuin wat helemaal kaal gevreten was. Rupsje Nooitgenoeg had heel zijn familie uitgenodigd om mee te eten. Ze krioelen om- en doorelkaar heen op zoek naar een stukje eetbaar groen. Al gauw wordt gedacht aan de eikenprocessierups. Het beest waar niemand vrolijk van wordt. Speurwerk op het internet wijst uit dat het een onschuldiger beestje is. We komen uit bij de rups van de graswortelvlinder. Door de droge winter en het warme voorjaar zijn de rupsen vroeg en zijn alle eitjes uitgekomen. Het kan dus een plaag gaan worden. Wat doen we met de struik? Ik las ergens anders dat er na St. Jan (11 juni) weer blad gaat groeien. We zullen dan maar even afwachten. Misschien dat ze nog op gemerkt worden door de zangvogels die van deze plagen profiteren, zoals de tjiftjaf, zwartkop en de koolmees.