Jaarwisseling

Op de vraag waar we heen gaan we met oud en nieuw is het een eenparig antwoord "Noordhorn". Het is een soort traditie. Ieder jaar komt eigenlijk ook wel de familie uit Ten Boer en Buitenpost. Hun komst was dit jaar afhankelijk van het mistgehalte. Het was vorig jaar potdicht, vrijwel geen zicht en van streep tot streep doorschuiven. 's Middags kwamen Jojanneke en ik in het dorp een groep carbidschutters tegen. Voor ons was dit de eerste keer. In het land een serie melkbussen die met touwen aan elkaar vastgebonden waren. Eerst vullen een paar jongens de bussen met carbit en gooit een ander er een flinke scheut water bij. Vervolgens worden met deksels en voetballen de openingen afgedicht. Rond een kacheltje staat een grote groep jongeren, de meeste met een groen flesje in de hand. Verderop, ver weg van de melkbussen staat een grote gasfles met aan een lange slang een brander. Eén van hen is aan de beurt om de bussen te laten schieten. In de kachel steekt hij de brander aan en loopt vervolgens langs de rij bussen. Daverende knallen volgen, grote steekvlammen, deksels en ballen vliegen door de lucht en als de laatste knal geklonken heeft gaat men weer verder met het lurken aan een groen flesje. Even later gaan ze met een grote kruiwagen het "slagveld" op de ballen en deksels weer te verzamelen.


's Avonds is de mist opgetrokken en komt de familie uit Buitenpost. Na het nieuwjaarswensen om 12 uur gaan we naar buiten om het vuurwerk af te steken. Een prachtig gezicht zeker omdat er een laagje ijs op het kanaal ligt.