De wijde wereld over door een dun draadje

Ik had het rolletje glasvezelkabel in het zicht liggen en gisteren vroeg Ard er naar. "Pap, hoe zat dat ook alweer met dat kabeltje?". Het lijkt wel op die russische poppetjes, hoe heten ze ook al weer. Het zijn baboesjka's, steeds weer een poppetje in een poppetje. Vanmorgen heb ik de blauwe mantel weggesneden en het is weer een mantel met een kern en dan weer. Je komt nu tussen het kunstof, het lijkt wel nylon een transparante mantel tegen met daarin 4 adres. Als je één van de aders (vezels) opmeet dan heeft die een dikte van 125 micron of wel 0,125 mm. Wat je ziet is dat ze alle vier een andere kleur hebben, dat betekend dus dat daar weer een mantel omheen zit. Door dat superdunne glazen draadje gaat het licht steeds van de ene buitenkant tegen de andere buitenkant. Vergelijk het maar met het laveren van een zeilboot (zigzaggen). Lees het verhaal op deze site maar eens.