Potjeslatijn

Heerlijk weer zaterdag en na jaren van heen en weer beloven hebben we het nu strak aangepakt. Agenda er bij plannen en zaterdagmiddag (13/8) in de auto. Ja als Lucas en Thea op nog geen 20 kilometer van ons af wonen dan mag dat geen belemmering meer zijn. Na een korte rit zijn we bij het Ommerkanaal gekomen en nu nog maar even zoeken naar het juiste nummer. Er duidelijk is dat niet en ook een naambordje ontbreek. Later in de middag kom ik wel een naambordje tegen maar geen naam. Gelukkig kwam Lucas er net aanlopen en met een grote zwaai opent hij de hekken voor ons. We settelen ons op het terras en wisselen de nodige nieuwtjes uit, Jojanneke luistert mee en Ard vermaakt zich op de trampoline.




Als we weer alles van elkaar weten gaan we het landgoed verkennen. Jojanneke maakt kennis met het paard van de buurman. Lucas en Thea hebben een heel dierenpark daar. Een pony, paarden, kippen, konijnen, katten een hond en .... er komt nog meer bij.




Binnen in huis blijkt de liefde voor het Latijn, joost mag weten wat er staat maar wat er in zit zijn vast geen pepermunten. Waarschijnlijk is het gewoon potjeslatijn.




Oef ik heb even gezocht maar dat ziet er niet best uit. Ik mag hopen dat de pot leeg is. Volgens mijn latijnse kennis is het een aftreksel van de blauwe monnikskap. Maar goed ik kan de rest van het woord niet lezen dus het kan nog meevallen.
Op het dressoir liggen een paar brieven, die oom Joop aan opa Lucas en oma Wiegertje stuurde, voor mij klaar. Ik ben er heel voorzichtig mee want ze zijn wel vijftig jaar oud, daarom liggen ze er nu nog. Het openbaren van de inhoudt duurt dus tot het volgende bezoek in Dedemsvaart of Dalfsen.




De tijd vliegt wat het is al dik na zessen als we het erf weer afrijden. De afspraak voor een tegenbezoek is gemaakt alleen de datum nog.