Met een 'big smile'
Als we 's morgens voor de tent zitten zien we een oude citroën voorbij komen en bij het washok blijft hij staan. Meteen pak ik mijn camera en roep ik Ard om te gaan kijken. Zoiets zie je niet alle dagen en we vergapen ons aan chroom en lak. Het ziet er allemal perfect uit. "Do you like my car?" horen we zeggen. Een noor spreekt ons. Ja zeker, een prachtige auto. Hij vertelt verder, het is de auto van zijn broer is en dat ze hebben hem in Holland gekocht. In Drachten! Toen hij hier voor de keuring moest mankeerde er niets aan. En dat voor een auto die meer dan vijftig jaar oud is.
Lachend laat hij ons de draaiknop zien die onder de voorruit zit en draait die een aantal malen rond. De voorruit komt aan de onderkant een aantal centimeters naar voren om zo frisse lucht de auto in te laten stromen. We moeten maar eens gaan zitten. Ook Ard moet maar eens achter het stuur plaats nemen. Ga eens achterin zitten, kijk eens hoe ruim je daar zit. "We can make an little trip to the harbour...." Ja dat is niet tegen dovenmans oren gezet en even later rijden we. Een bijzondere ervaring rijker.
In het hotel iets verder op is inmiddels een bus met toeristen aan gekomen, o.a. een aantal Japanners. Ze verkennen de omgeving en maken een wandelingetje over de camping. Twee ervan blijven voor de tent staan en vragen, met een brede smile op het gezicht, of ze wel even op onze stoel mogen zitten. Nou jou, waarom niet. Hij neemt plaats naast Jojanneke, laat die smile weer op zijn gezicht verschijnen, en eveneens breed grijnzend neemt zijn reisgenoot een foto. Daarna wisselen de heren van positie en herhaalt het verhaal zich. Dankbaar, buigend als een knipmes nemen ze afscheid en vervolgen hun wandeling. Wat later op de dag huren Jojanneke en Ard voor een uurtje een mountainbike en gaan lekker even fietsen. Een echte Steppenwolf, cool man. Vet gaaf.
Omdat we de volgende dag het fjord over willen steken gaan we eens kijken bij de veerboot. Even weten hoe laat de overtocht is en wat de kosten zijn. Daar treffen we de overburen aan. Met zijn vieren druk bezig om wat vis te verschalken. Geïnteresseerd staan we te kijken. "Je mag het ook wel even proberen" zegt Jolein tegen Ard en geeft de hengel over. Het duurt niet lang of de dobber gaat onder. Helemaal verbaast als er dan ook nog een visje aan zit. Na een tijdje probeert Jojanneke ook haar kunsten maar de vis laat zich niet echt vangen. We lopen weer terug naar de camping.
Tegen de avond steekt er een stevige (warme!) wind op. We zetten nog een paar stormlijnen aan de tent en gaat met een vertrouwd gevoel slapen.
Als we 's morgens voor de tent zitten zien we een oude citroën voorbij komen en bij het washok blijft hij staan. Meteen pak ik mijn camera en roep ik Ard om te gaan kijken. Zoiets zie je niet alle dagen en we vergapen ons aan chroom en lak. Het ziet er allemal perfect uit. "Do you like my car?" horen we zeggen. Een noor spreekt ons. Ja zeker, een prachtige auto. Hij vertelt verder, het is de auto van zijn broer is en dat ze hebben hem in Holland gekocht. In Drachten! Toen hij hier voor de keuring moest mankeerde er niets aan. En dat voor een auto die meer dan vijftig jaar oud is.
Lachend laat hij ons de draaiknop zien die onder de voorruit zit en draait die een aantal malen rond. De voorruit komt aan de onderkant een aantal centimeters naar voren om zo frisse lucht de auto in te laten stromen. We moeten maar eens gaan zitten. Ook Ard moet maar eens achter het stuur plaats nemen. Ga eens achterin zitten, kijk eens hoe ruim je daar zit. "We can make an little trip to the harbour...." Ja dat is niet tegen dovenmans oren gezet en even later rijden we. Een bijzondere ervaring rijker.
In het hotel iets verder op is inmiddels een bus met toeristen aan gekomen, o.a. een aantal Japanners. Ze verkennen de omgeving en maken een wandelingetje over de camping. Twee ervan blijven voor de tent staan en vragen, met een brede smile op het gezicht, of ze wel even op onze stoel mogen zitten. Nou jou, waarom niet. Hij neemt plaats naast Jojanneke, laat die smile weer op zijn gezicht verschijnen, en eveneens breed grijnzend neemt zijn reisgenoot een foto. Daarna wisselen de heren van positie en herhaalt het verhaal zich. Dankbaar, buigend als een knipmes nemen ze afscheid en vervolgen hun wandeling. Wat later op de dag huren Jojanneke en Ard voor een uurtje een mountainbike en gaan lekker even fietsen. Een echte Steppenwolf, cool man. Vet gaaf.
Omdat we de volgende dag het fjord over willen steken gaan we eens kijken bij de veerboot. Even weten hoe laat de overtocht is en wat de kosten zijn. Daar treffen we de overburen aan. Met zijn vieren druk bezig om wat vis te verschalken. Geïnteresseerd staan we te kijken. "Je mag het ook wel even proberen" zegt Jolein tegen Ard en geeft de hengel over. Het duurt niet lang of de dobber gaat onder. Helemaal verbaast als er dan ook nog een visje aan zit. Na een tijdje probeert Jojanneke ook haar kunsten maar de vis laat zich niet echt vangen. We lopen weer terug naar de camping.
Tegen de avond steekt er een stevige (warme!) wind op. We zetten nog een paar stormlijnen aan de tent en gaat met een vertrouwd gevoel slapen.
1 opmerking:
Heerlijk om te zien dat Nederlanders of Nederlandse voorwerpen toch overal geliefd en bekend zijn! Enne, wat is er met die gevangen vis van Ard gedaan???
Een reactie posten